Özellikle son 4-5 senedir hayatımızda ciddi anlamda kendine yer bulan sosyal medya kavramı önce arkadaşlık ilişkilerini, ardından kalıcı bir biçimde ‘haber alma-verme’ biçimlerimizi değiştirdi. Daha önce sadece bireysel tehdit gibi olaylarla gündeme gelen “Facebook paylaşımları” ve “tweet” ile işlenen suçların kapsamı da bazı toplumsal  olaylar sırasında değişti, etki alanı genişledi.

Peki sosyal medyanın ayrılmaz parçalarından olan Youtube, Facebook ve Twitter’da yazılan yazıların, paylaşılan görsellerin hukuktaki yeri ve karşılığı nedir?

Söz konusu durumu iki ayrı başlıkta ele alabiliriz:  Birincisi bu sitelerde paylaşılan bilgi ve verilerin davalarda delil olma niteliği; diğeri ise yine bu sitelerde yapılan paylaşımların suç oluşturması hali.

01.10.2011′de yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK <İspat hakkı> başlığını taşıyan 189/2.maddesinde; <hukuka aykırı olarak elde edilmiş olan deliller mahkeme tarafından bir vakıanın ispatında dikkate alınamaz> hükmü ile açıkça hukuka aykırı olarak elde edilmiş delilerin ispat gücü olmayacağı kabul edilmiştir. Yani bu tip sitelerde ilgilinin rızası olmadan ya da yasal bir altyapısı olmadan elde edilen deliller, delil niteliğinde olmayacak ve mahkemece dikkate alınmayacaktır. Bir başkasının şifresini ele geçirerek sitenin içeriğinden bilgiler almak, “hacker” bir diğer adıyla bilgisayar korsanlığı yapmak suretiyle şahsî bilgisayarlara izinsiz olarak giriş yapılarak elde edilen veriler delil olmayacaktır. Bu durum hukuk dünyasında  “ yasak ağacın meyveleri olarak” tabir edilir ve hukukta yeri yoktur.

Ancak; kişinin herkesin görebileceği ve ulaşmak için yasa dışı bir yol izlenmesine gerek olmayacak şekilde alenen yaptığı paylaşımlar, yazılar, videolar ve fotoğraflar mahkemede delil olmaktadır.

Sosyal paylaşım sitelerindeki paylaşımların suç oluşturup oluşturmayacağı ile ilgili olarak ise,  bu konuda yürürlükteki mevzuat açısından tek kaynak; 5651 sayılı İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun’dur. 5651 sayılı Kanun, bazı suçlara konu yayınlara erişimin engellenmesi ile ilgili düzenleme öngörmektedir. Ancak sosyal medyanın günümüzde eriştiği etkinliğine ve ortaya çıkan hukuksal sorunlara tam anlamıyla yanıt verdiğini söylemek güçtür. Sosyal medya ile ilgili yasal düzenlemeler sadece iç hukukla değil; internetin özelliği gereği uluslararası sözleşmelerle çözülmeye muhtaçtır.

Sosyal paylaşım sitelerinde hakaret, tehdit gibi suçların işlenmesi halinde uygulanacak yasal prosedür; mevcut durum itibariyle genel hukuk ilkeleri, Anayasa ve Ceza Hukuku izlenerek çözülmektedir. Hakaret suçunun basit hali TCK 125. maddede tanımlanmıştır ve cezası da iki yıla hapis veya adli para cezası olarak belirlenmiştir. Bunun dijital ortamdaki karşılığı, anlık mesajlaşma programlarında sesli ve görüntülü programlarla yapılan görüşmelerdeki hakarettir. Böyle bir durumda izlenilmesi gereken yöntem; hakarete uğrayan kişinin savcılığa suç duyurusunda bulunmasıdır. Eğer suç işleyen kişinin kimliği belliyse ve kişi inkar etmiyorsa adli süreç işlemeye başlayacaktır. Ancak; inkar söz konusu olursa IP bilgilerinin tespiti gerekmektedir. Gerek bu durumda gerekse kimliğin hiç belli olmadığı durumda savcılık bağlantı bilgilerinin tespiti için Adalet Bakanlığı kanalıyla sosyal paylaşım sitesinden bilgi talep etmektedir. Bu aşamada ise bazı yasal ve teknik nedenlerle sancılı süreç başlamaktadır. Adli süreç oldukça uzun bir zaman alabildiği gibi iddia edilen hakaretin kaynağına ulaşılamaması halinde takipsizlikle de sonuçlanabilmektedir.

Sosyal paylaşım siteleriyle ilgili olarak yasal boşluk adli makamları da oldukça zorlamakta ve zaman zaman mağduriyetlere yol açabilmektedir. Bu bağlamda TBMM konuyu gündeme almış durumda. Yani sosyal medya ilk kez Anayasa’ya giriyor. Parlamento’daki tüm siyasi partilerin üzerinde anlaştığı Anayasa’nın 48 maddesi arasında, ‘’İnternet’’ de bulunuyor. İlgili maddeye ‘’İnternet aracılığıyla yapılan haberleşmenin gizliliği esastır.’’ hükmü konuldu. Yeni Anayasa maddesi yürürlüğe girerse internet düzenlemesi şöyle olacak:

‘’Herkes bilgiye, internete ve diğer elektronik iletişim ortamlarına serbestçe erişim hakkına sahiptir. Devlet, bu hakkın etkin ve adil  biçimde kullanılması için gerekli düzenlemeleri yapar. İnternet aracılığıyla yapılan haberleşmenin gizliliği esastır ve herkes paylaştığı kişisel verinin korunmasını, düşünce ve kanaatlerinin gizliliğine saygı gösterilmesini isteme hakkına sahiptir.

İnternet ve diğer elektronik iletişim ortamlarına erişim hakkı özel yaşam ve aile yaşamının gizliliği ile kişisel verilerin korunması, haberleşme özgürlüğü, bilgiye erişim hakkı, düşünceyi açıklama ve basın özgürlüğü ve sözleşme özgürlüğüne, çocukların cinsel sömürüye karşı korunmasına ilişkin anayasal esaslar dikkate alınarak kanunla düzenlenir.’’

Sosyal medyanın Anayasa’da yer almasından sonra yasa ve yönetmeliklerle de ayrıntılı bir şekilde düzenlenmesinin önü açılmış olacaktır. Böylece bu konudaki tereddütlerin de kesin olarak giderilmesi sağlanmış olacaktır.

Avukat

Egemen TANYILDIZ

The post SOSYAL MEDYA VE HUKUK appeared first on Avukat Egemen Tanyıldız.

Örneğin Anadolu Selçuklu ile Osmanlı mimarisi arasında farklılık olduğu açıktır. Yine  Bodrum ile Şanlıurfa arasında da yapısal anlamda ciddi farklılıklar gözle görülmektedir.

Günümüzde de bazı  ülkelerin eserleri, kendileriyle özdeşleşmiştir. Çin mimarisi, Rus mimarisi, Japon mimarisi ve hatta geçmişten Roma mimarisi gibi…

Bazen de mimari eserler o şehrin ya da ülkenin kültürünü etkiler. Hatta bazen simgesi haline gelir.

Paris dendiğinde aklınıza gelen ilk üç şeyi sıralayın desek; bunlardan birisi Eyfel Kulesi olur.

Yine benzer bir şekilde Pizza Kulesi ile İtalya,   New York ile “Özgürlük Anıtı” birbirleriyle özdeşleşmişlerdir.

Ancak Türk mimarisi denince  ne yazık ki zihnimizde net bir görüntü oluşmaz. Yine kültürün, tarihin ve medeniyetin başkenti olan İstanbul’a gelince şöyle bir durup kalıyoruz. Dünyanın en büyük ve en eski şehirlerinden biri olan İstanbul’un kesin olarak belirlenmiş bir simgesi yok. Kimi Ayasofya’yı , kimi Süleymaniye Camii’ni, kimi Galata Kulesi’ni, kimi de Kız Kulesi’ni örnek gösterir. Ama ne yazık ki bir fikir birliği yoktur.

Durum böyle iken, dünyanın en büyük mimarlarından birisi olan Mimar Sinan’ın torunları olarak,   yurt dışına gidip,  gittikleri yerlerin en zor ve güzel eserlerine imza atan  mühendis ve mimarları yetiştiren bu topraklar markalaşmayı fazlasıyla hak ediyor.

Böyle eserlerin ya da mimari anlayışların, o ülkeyi – şehri markalaştırıp, ciddi bir turizm geliri oluşturmasının yanı sıra,  yaşayanlar için de estetik bir güzellik getirdiği ve yaşama sevinci kattığı da açıktır

Yeryüzünün en köklü uygarlık birikimine sahip ülkelerinden birisi olarak, yaratıcı ve yetenekli mühendisleri ve mimarlara da sahip olduğumuzu düşünürsek,  bu dileğimiz hiç de zor değil gibi görünüyor.

Bu yazı, İnşaat Dergisinde ve Oluşum gazetesinde yayınlanmıştır.

Av. Egemen TANYILDIZ

av.tanyildiz@hotmail.com

The post MİMARİ ESERLERİN GÖSTEREMEDİKLERİ appeared first on Avukat Egemen Tanyıldız.

Sudan ucuz araba!

Sudan ucuz bilgisayar!

Çok ucuz anlamına gelen  “sudan ucuz” deyimi, tıpkı yukarıdaki örneklerde olduğu gibi  pek çok kampanyada kullanılmıştır.

Sudan ucuz haber!

Sudan ucuz siyaset!

Sulu adam!

Burada olduğu gibi, önemsiz, niteliksiz anlamında da kullanılmaktadır.

Ancak son dönemlerdeki gelişmeler, suyun çok ucuz ve önemsiz olarak kabul edilmesinin yanlış olacağını ortaya koyuyor. Artık bu deyimler geçerliliğini de yitirmek üzere.

Zira; Ankara’daki su kesintileri, İstanbul’da yağmur duasına çıkan yurttaşlarımız,  Birleşmiş Milletlerin , 2025 yılında 3 milyardan fazla insan susuzlukla karşı karşıya kalacağına ilişkin verdiği rapor yaklaşan  acı gerçeğin habercisi.

Su sıkıntısı oldukça ciddi boyutlara ulaşmış durumda; örneğin karlar ülkesi olarak bilinen,  geniş ormanlık alanları, gölleri ve kışın yağan bol kar ile sulak bir ülke olan Kanada’da bile  susuzluk tehlikesi baş göstermiş durumda.

Kanada’da içme suyu sağlayan göllerdeki su düzeyi, son 48 yılın en düşük rakamına indi. ( Milliyet – 2 ağustos 2007)

Buradan da anlaşıldığı üzere su sorununun  sadece ülkemizi ilgilendirmekten çıkıp, küresel bir sorun haline geldiği görülüyor.

Hali hazırda küresel bir sorun olan ve ülkeleri birbirine düşüren petrol için yeni arayışlar içinde olan insanoğlunun, araçların petrolsüz ya da başka bir maddeyle çalışmasını sağlayacak tasarımlar üzerinde çalıştığını hepimiz biliyoruz. Görünüşe  göre;  yakın zamanda da bu çalışmalar meyvesini verecek ve petrol sorunu çözüleceğe benziyor.

Su ise,  geleceğin en büyük küresel sorunu olmak  ve petrolün yerini almak için adeta sabırsızlanıyor. Dünya üzerinde zaten az olan su kaynaklarının, giderek daha da zayıfladığı  ve bu durumun da ülkeler arasında çatışmalara neden olabileceği olasılığının ciddiye alınmasının zamanı geldi.

Petrolsüz bir yaşam mı, yoksa susuz bir yaşam mı daha zor ? Bu sorunun yanıtı , artık bir şeyler yapmamız gerektiğini söylüyor bizlere…

Bu sıkıntının elimizden geldiğince geç yaşanmasını ve hatta mümkünse hiç yaşanmaması için duyarlı davranmamız gerekli. Bu çok basit!

Örneğin; musluğu açık bırakmayın, her gün sebzeleri elde yıkamak yerine, su dolu bir kapta yıkarsanız çok daha az su tüketirsiniz. 4 kişilik bir aile bu yöntemle yılda ortalama 18 ton su kurtarabilir.

Bir diğeri; diş fırçalarken, tıraş olurken suyu kapatın. Diş fırçalarken ya da tıraş olurken kullanmadığımız halde açık bıraktığımız su gideri, yılda kişi başı ortalama 12 tondur. (www.haber3.com )

Bu duyarlılığa, evimize, işimize giderken sokaklarda gördüğümüz , çoğu zaman durup su içtiğimiz çeşmeleri, sanki evimizdeki bir çeşmeymiş, evimizdeki çeşmeden akan bir suymuş gibi düşünerek  de katılabiliriz.

“ HER ŞEY SUDAN UCUZ”  diyebilmek için!…

Av. Egemen Tanyıldız

av.tanyildiz@hotmail.com

The post SUDAN UCUZ! appeared first on Avukat Egemen Tanyıldız.

Aslında politika nedir sorusunu ikiye ayırmak gerekir;

Kelime anlamı olarak politika nedir ve uygulamadaki politika nedir, daha doğrusu bu neyin nesidir?

Kabaca politika, bu günkü ve gelecekteki kararlara bir yön verebilmek için, bir çok seçenek  arasından seçilen belirli bir yol veya davranış tarzıdır.

Her insanın ya da işletmenin belli bir politikası vardır, ama burada siyaset anlamındaki politikayı ele alacağız. Bu bağlamda akla hemen gelen de şudur, siyasi partiler, bakanlar, milletvekilleri…

Bütün politikacılar halka hizmet için gelirler! Halka hizmet edebilmek için de oldukça isteklidirler. Üstelik hizmet edebilmek için de, birbiriyle kıyasıya yarışırlar. Seçim dönemlerinde paraları saçarlar, partisini önde gelen isimlerinin yanında fotoğraf çektirebilmek için bir anda ufalıp yağ gibi akıverirler. Esnafla, memurla bütünleşir, dertlerini dinlerler. Birlikte yemek yerler…

Hizmet için paraları saçıp,  diğer görevleri de başarıyla tamamlayıp , arzu edilen yere gelindiğinde bu kez roller değişir..

Zaman harcanan paraların kat kat fazlasını geri alma zamanıdır. Ufalan politikacı , bu kez  devleşmiştir . Halkı değil , eşini dostunu dinleme zamanıdır.

Böylece ülkesine de bol bol hizmet etmiş olur!

Politika, daha önce gidilemeyen   ülkelere gitmektir,

Politika, devletin verdiği arabayı beğenmeyerek, nasıl olsa parası benden çıkmıyor diyerek çok daha konforlu arabaya binmektir,

Politika, havalimanlarında sıra beklemeksizin, VIP denilen ayrıcalıklı yerden giriş çıkış yapmaktır,

Politika, yağmurda şemsiyesini başkasına tutturmaktır.

İşte böyle…

Tıpkı politika gibi zaman içerisinde bazı kelimelerin anlamının değiştiğini biliyoruz, örneğin; eski Türkçe’de “fena, kötü, perişan” anlamında kullanılan yavuz kelimesi zaman içerisinde olumsuz anlamlarını kaybedip 17. yy.dan itibaren “iyi, güçlü, güzel” anlamlarını kazanmıştır.

.

Bu şartlarda  politikanın da anlamının değiştiği ortada. Şu andaki politikanın ne olduğunu tam olarak bilemiyoruz ama, ne olmadığını çok iyi biliyoruz!

Meşhur bir fıkrayla politikanın anlamını pekiştirelim.

Çocuk babasına sorar:„ Baba, politika gerçekten nedir ?“

Baba şöyle der:

• Bak oğlum, ben eve para getiriyorum, öyleyse ben bir  Kapitalistim
• Annen parayı yönetir, öyleyse o da  Hükümettir.
• Deden, paranın doğru idare edilip edilmediğine dikkat eder, öyleyse o da Sendikadır.
• Bize hizmet veren Hizmetçi kız ise işci sınıfıdır.
• Bizlerin ise tek hedefi vardır, senin rahatlığın. Dolayısı ile sende Halksın.
• Ve sargı bezi içinde yatan küçük kardeşin ise Gelecektir.

Oğlum anlayabildin mi ?

Çocuk düşünür ve babasına bu  gece anlattıklarının üzerinde düşüneceğini söyler.

Gece yarısı çocuk uyanır. Çünkü küçük kardeşi sargısına pislemiştir ve ağlamaktadır.

Ne yapacağını bilemeyen çocuk, anne ve babasının yatak odasına gider.

Annesi yalnız ve derin bir şekilde yatmaktadır, öyle ki onu uyandıramaz.

Böylece hizmetçi kızın odasına gider. Bakar ki babası hizmetçi kızla sohbet etmektedir. Dedesi de pencereden gizlice onları seyretmektedir !!!

Hepsi öyle meşguldürler ki, çocuğun orada olduğunun farkına bile varmazlar.

Çocuk hiçbir şey yapamadan yatağına geri döner. Ertesi sabah, baba çocuğuna kendince politikanın ne olduğunu anlatmasını ister.

„ EVET“ diye cevaplar çocuk ve devam eder .

• Kapitalizm işci sınıfını  kötüye kullanıyor.
• Sendika olanları seyrediyor.
• Bu arada hükümet mışıl mışıl uyuyor.
• Halk ise dikkate alınmıyor .
• Ve gelecek  ise pisliğin içinde yatıyor.İşte baba politika budur.

Bu yazı Isparta Barosu Dergisi’nde ve  Ispartam, Manşet, Haber gazetelerinde, www.gulses.com’da yayınlanmıştır.

Av. Egemen TANYILDIZ

av.tanyildiz@hotmail.com

The post POLİTİKA NE DEĞİLDİR ? appeared first on Avukat Egemen Tanyıldız.

Türk toplumundaki erkek kesimin uğrak yeri olan kıraathane’nin ne anlama geldiğini, yoldan geçen 13-14 yaşlarında bir çocuğu durdurup sorsak, babasının akşamları oyun oynamak için gittiği yer olarak anlatır. Gerçekten de bu çocuğa hak vermemek olmaz.
Ama öyle değil midir? Pek çoğumuzun, özellikle de akşamları gidip oyun oynadığı, sohbet ettiği yerin ta kendisi.

Genellikle köy yerleri ve küçük kasabalarda kıraathaneler; insanların toplanma yeri, birbirleri ile sohbet ettikleri, tarla ya da çiftliklerinden çalışma bitiminde dönüp uğradıkları,oyun oynadıkları, yorgunluğunu atmak için cay içtikleri yerdir. Azınlığı oluşturan bazı kimselerin de gazete, kitap okuduğu yerdir.
Nüfusu daha kalabalık olan yerlerdeki kıraathaneler, genelde insanların oyun oynadıkları, iş dönüşünde kendilerine göre buhranlarını giderdikleri, arkadaşları ile buluştukları, maç ya da film seyrettikleri, zamanlarının belli kısımlarını arkadaşları ile paylaştıkları yerlerdir.
Semt kıraathaneleri genellikle aynı semtte, mahallede oturan insanların kendilerine göre en fazla huzur aldıkları, birlikte daha iyi zaman geçirdikleri yerdir
Aslında kıraathanenin ne anlama geldiğini hepimiz biliyoruz. Bilmeyen ya da hatırlayamayanlar için kıraathane kelimesinin, Türk Dil Kurumu sözlüğündeki anlamını verelim:
“Müşterilerinin okumaları için gazete ve dergi bulunduran geniş, temiz ve iyi döşenmiş kahvehane
Yaşayan atalarımız ve yazılı kaynaklardan edinilen bilgilere göre; bu tür yerler zaman öldürmek için değil karşılıklı fikir alışverişi ve kitap okumak için açılmış yerlerdi. Memleketin ileri gelenleri, makam ve mevki sahipleri, kahvehaneden çıkmazdı. Ünlü edebiyatçımız Sait Faik Abasıyanık’ın kıraathaneye bakış açısını ve onu nasıl anlattığına bakalım:

“Kıraathaneye gitmemiş bir üniversitelinin tahsilini yarım sayarım. Bu dekansız, doçentsiz, bütçesiz, fakültesiz, tamamen muhtar üniversitelerin tavla şıkırtıları arasında ?gören bir göz?, ?işiten bir kulak? bir memleketin nabzını tutabilir” Büyük edebiyatçı Sait Faik ekliyor:
“Severim kıraathaneleri. Bir ihtiyar gözlüğünü takmıştır. Ötekisi elinden bir türlü gazeteyi bırakmayana içerlemektedir. İki yaşlı-başlı adam, çocuklar gibi olmuş, domino oynamaktadır. Üç kişi hiç aklınıza bile gelmeyen bir siyasal düşüncededir. Bir küçücük, sizin dikkatinizi bile çekmeyen bir haberden neler de neler çıkarılır Yarabbi! Sonra birdenbire hiç ummadığınız birinin karaborsayı nasıl ortadan kaldıracağını anlatışına dalarsınız. Düşünceleri önce size gülünç gelir. Sonra: Hani hiç de yanlış değil, dersiniz. Soğuk, temiz, beyaz mermerli, ince belli çay bardaklı, mavi, sarı, turuncu fincanlı, köylü zayıf garsonlu, sarı yüzlü ocakçılı İstanbul kıraathaneleri ! İstanbul’u, İstanbul halkını, derdini, beğenisini, bilgisini, becerikliliğini sinemalardan, yılışık, ciddi tiyatrolardan, dahası, evlerden daha çok siz temsil ediyorsunuz. Siz birer tembel yatağı değil, birer bağımsız üniversitesiniz. Üniversiteden daha bağımsızsınız.”
Bu satırları okuyunca insanın kendisini kıraathaneye atası geliveriyor. Girince de içeri, adının kıraathane kendisinin KAHVEHANE olduğunu hemen fark ediyor, bu işte bir yanlışlık var ama nerde, kimde diye sormak zorunda kalıyoruz!
Artık buralarda hükümetler devrilip hükümetler kuruluyor. Bir başka ülkeye savaş açılıyor, barış anlaşmaları imzalanıyor. Eğitim, güvenlik politikaları belirleniyor. Netice alınamayacağı bilindiği halde futbol, din, sanat, spor, siyaset, ekonomi üzerine ateşli konuşmalar yapılıyor.

Görüldüğü üzere kıraathaneler anlamının çok uzağında kalmış ve artık kahvehane olmuş. Tıpkı diğer pek çok yerde olduğu gibi hem görsel, hem de işlevsel olarak şekil değiştirmiş durumda.

Günümüzde, her mahallede, her sokakta birer tane hatta birden fazla kahvehane var. Bin 500 kütüphanenin bulunduğu ülkemizde, kesin olmamakla birlikte yaklaşık 450 bin tane kahvehane var.

Sait Faik Abasıyanık’ın kıraathaneye bakış açısını aktarırken insanın kendisini kıraathaneye atası geliyor demiş ve eklemiştik, “bu işte bir yanlışlık var ama nerde”, belki de bu işte iki yanlışlık var!

Bu yazı Ispartam, Manşet ve Haber gazetelerinde yayınlanmıştır.

Av. Egemen Tanyıldız

E-Posta: av.tanyildiz@hotmail.com

The post KIRAATHANE Mİ, KAHVEHANE Mİ? appeared first on Avukat Egemen Tanyıldız.